Het is verschrikkelijk om dit te moeten schrijven maar Driek van Wissen is dood. Hij is afgelopen nacht in Istanbul aan een hersenbloeding bezweken, 66 jaar oud. Deze aimabele dichter gaan we heel erg missen. Afgelopen zaterdag tijdens onze literaire wandeling fietste Driek onze groep voor café Marleen in de armen. Een grappig toeval. Wij vroegen of hij een gedicht wilde voordragen en dat deed hij natuurlijk want zo was hij. Ik denk dat geen van die mensen dit ooi zal vergeten. Dat is de laatste keer dat ik hem gezien en gesproken heb. Dit was het gedicht dat hij voordroeg.

Rondeel

Ik ben met ons museum dik tevreden,
Tenminste met die mooie nieuwe brug.
Een reiziger kan immers extra vlug
Van nu af aan ons stadscentrum betreden

En later keert hij ook weer op zijn schreden
Met tijdwinst naar ons spoorstation terug.
Ik ben met ons museum dik tevreden,
Tenminste met die mooie nieuwe brug.

En ook al is het bouwwerk zelf omstreden
(Dat iemand zoiets vindt lijkt me stug,
Dan heb je toch de hersens van een mug!),
Dankzij de brug verkondig ik met reden:
Ik ben met ons museum dik tevreden.

Driek van Wissen

Zelf vind ik Groningen (1943-20??) zijn allermooiste gedicht.

Groningen (1943 – 20??)

De dag der dagen dat ik ben geboren
Zag ook mijn stad het eerste levenslicht:
Er werd een toren voor mij opgericht
Met huizen eromheen plus toebehoren.

En in die stad, speciaal voor mij gesticht,
Doet zonder zich aan wat dan ook te storen
Het volk, tot mede-leven uitverkoren,
Sindsdien gewoon zijn tijdelijke plicht.

Maar ooit doe ik vermoeid mijn ogen dicht
En in het niets verzinkt dan weer de toren
En ook de mensen is dit lot beschoren,
Terzelfder tijd verdwenen uit het zicht.
Het hele leven wordt opeens ontwricht,
Want stad en wereld gaan met mij verloren.

Driek van Wissen

Driek, foto van Jan Glas